15'lerden sesleniş: Sosyalizm Kazanacak!

Asaf Güven Aksel bugünkü köşe yazısında 91 yıl önce, 28 Ocak'ı 29 Ocak'a bağlayan gece katledilen Mustafa Suphi ve 14 yoldaşını yazdı. Aksel, yazısında Suphi'yle, 15'lerle söyleşti ve onların mücadelesi üzerinden bugüne seslendi.

soL yazarı Asaf Güven Aksel bugünkü "Suphi yoldaş, nasılsın?" başlıklı yazısında 91 yıl önce katledilen Mustafa Suphi ve yoldaşlarını yazdı. 15'lerin en küçük bir tereddüt yaşamadan uğruna ölüme gidebildikleri mücadelelerinin bugün de ayakta olduğunu vurgulayan Aksel, "Belki isminizi, cisminizi değil, ama, hazinenizi, sırrınızı biliyoruz. Parti fikriyatını. Örgütü. Bunun Türkiye topraklarındaki cisimleşmiş hali için uğraşınızı, yaşamınızı bu uğurda feda edişinizi unutmuyoruz. İştirakiyun düşmüş yola, fırka, teşkilat... Teşkilat! Sınıf meselesinin ruhu! Bunu devraldık da, geliyoruz. Doğrusu, bunu devraldığımız için gelebiliyoruz. Açıksa alnımız, eğmediysek hiçbir güce boynumuzu, duraksamadıysak, sınıf meselesinin ruhunu, teşkilatı öğrettiğinizdendir" diyor.

"Suphi yoldaş, nasılsın?"

Sızlıyor mu yaraların, yaralarınız diye sormak nafile. Sızlıyordur, biliyoruz. Yanıyordur hâlâ ciğerleriniz, biliyoruz. Bağışla, bağışlayın. Dindiremedik tümden acınızı, alamadık o hançerin kabzasını elimize henüz.

Ama yoldaş, ama yoldaşlar, size geliyoruz. Bağışla, bağışlayın, henüz kızıl bir başkent değil, hatta uzun zamandır bağımsız bir cumhuriyet kenti bile değil huzurunuza çıkacağımız Ankara. Ama yoldaş, ama yoldaşlar, 91 yıldır “mıh gibi çakılı”sınız aklımızda, size geliyoruz.

Çoğunuzun ismini bile bilmiyoruz, tarihin kütüğüne işleyemedik, bağışlayın. Özlediğimizi söylesek yalan, çoğunuzun cismini bile bilmiyoruz, affedin. Sesiniz yok kulağımızda, nasıl gülerdiniz, bilmiyoruz. Kimdi sevdiğiniz, neydi gözlerinizin rengi, uzun muydu boyunuz, üşüyor muydunuz o gece, bilmiyoruz.

Ama çoğunuzun ismini cismini bilmesek de, “15’ler” diyorsak da, 91 yıldır size layık olmaya çalışıyoruz. Birer isimsiz olarak yanınızda yer almakla övünüyoruz.

Sizden öğrendik, sizi öldürenlerin, eserlerinizi, yadigârlarınızı da yok etmelerine acıklanmamayı. 15 isimsiz komünistin, yaşayan bir işçiden farkı olmadığını, isminin, cisminin hiçliğini siz öğrettiniz. “Eh!” demeyi devraldık kurduğunuz partiden, “eh, bu sınıf mücadelesidir” demeyi, acıları içimize gömüp, arkaya bakmadan yola devam etmeyi miras bıraktınız.

Uçmayı koyduk kafamıza sizin gibi, bildik ki, kuş ölümlüdür!

Alnımız açık, başımız dik geliyoruz size. En önemli mirasınızı üstlenmiş olarak, partiyle, isimsiz parti neferliğiyle, yürümeyi sürdürmekle, umudu yaşatmakla çıkıyoruz huzurunuza.

Vazgeçmeden! Unutmadan!

Maddeden ayrı ruha inanmıyoruz, hayır, ama kendimize her dönüp bakışımızda, size hesap vermeyi sürdürüyoruz. Boşuna değildi yoldaş, öldüğünüzle kalmadınız yoldaşlar diyebilmenin vakarıyla doluyuz. Varsın mistik olsun, rahat uyuyun demek geliyor içimizden. Bakın işte, geriyoruz göğsümüzü, partiniz, Türkiye Komünist Partisi yaşıyor, savaşıyor sizden 91 yıl sonra da! Maddeden ayrı ruha inanmıyoruz, hayır, ama bakın ki sevgili yoldaşlar, bir nebze olsun dinsin sızılarınız...

Belki isminizi, cisminizi değil, ama hazinenizi, sırrınızı biliyoruz. Parti fikriyatını. Örgütü. Bunun Türkiye topraklarındaki cisimleşmiş hali için uğraşınızı, yaşamınızı bu uğurda feda edişinizi unutmuyoruz. İştirakiyun düşmüş yola, fırka, teşkilat...

Teşkilat! Sınıf meselesinin ruhu! Bunu devraldık da, geliyoruz. Doğrusu, bunu devraldığımız için gelebiliyoruz. Açıksa alnımız, eğmediysek hiçbir güce boynumuzu, duraksamadıysak, sınıf meselesinin ruhunu, teşkilatı öğrettiğinizdendir.

Parti... Ortak siyasal düşüncenin organı. Bu kadar mı? Hayır. Kendisini diğerlerinden ayıranlar da demek parti. Biz öğrendik ki sizden, diğerlerinden kendinizi komünist olarak tanımlamakla bile ayırmanız yetmez. Kaale almaz bir düzen, birey kalanları. Öğrendik ki, iktidar, örgütlü güçtür. Sınıf mücadelesi, dediniz, iktidar mücadelesidir. O zaman, güce karşı güçse bu, anladık, neden teşkilattır meselenin ruhu, anladık nedir parti de, öyle geliyoruz...

Sizi unutmayan, ideallerinizi paylaşan insanlar olarak çıkmıyoruz karşınıza sadece, hayır! O insanlardan oluşan bir güçle, bir parti olarak geliyoruz. Aklımızı, bilgimizi, duygumuzu, nefretimizi, aşkımızı, kara gözümüzü, sarı saçımızı döktük bir potaya, eridik, hemhal olduk da geliyoruz...

Kızıl değil henüz başkent, “saray mahlesinde” yok işçinin diktiği heykel hâlâ, biliyoruz, bağışla, bağışlayın, ama ak alnımız, eğilmemiş boynumuzla çıkıyoruz huzurunuza! Kırıla kırıla geçtik de, evveli ahir yaptık da geliyoruz...

Size, sizi getiriyoruz yoldaşlar. Türkiye Komünist Partisi’ni getiriyoruz. Ankara’ya, gözlerinize bakıp, “amelelerin, rençberlerin kızıl İstanbul’u” sözünü vermeye geliyoruz...

Bilmiyoruz çoğunuzun ismini cismini. İşte, ismimimizi cismimizi sildik de, benleri biz kıldık da, geliyoruz.

Dillendireceğimiz çağrı budur bugün. İsmini, birikimini, biricikliğini, hırsını, benini, kendi önüne tümsek yapanlara sesleneceğiz. Kuytudakilere, sinmişlere, güçsüzlere, yılmışlara, kendi derdine düşmüşlere, korkmuşlara, umutsuzlara sesleneceğiz.

Örgütlenin! Umuda, aydınlığa, geleceğe, eşitliğe, kardeşliğe el verin! Pazara çıkarılamayan değerler dünyasına, insana, sosyalizme omuz verin! İmzanızı “kollektif” diye atabilmeye gelin! “Ameleler, rençberler, münevverler, gençler! Örgütlenin!”

Evet, katlinize sebep olan kelimeyi yüksek sesle tekrarlamaya geliyoruz. 15 kişi değildi onları kapkara bir telaşa iten, biliyoruz. Telgraflar yağdırdılar ya hani: Örgütlenecekler!

Kişiler değildi meselenin ruhu, örgüttü, biliyorlardı, biliyoruz.

15 kişiyi öldürdüler Karadeniz’de. En iyileri, en seçkinleri. Öldürdüler. Eğer isimsiz cisimsiz olmasaydınız, ne kolay bir başarıydı! Ama siz, 15 partiliydiniz. Parti! Onu yok edemediler...

91 yıl sonra, o yok edilemeyenle, örgütle, partiyle geliyoruz...

Tarih, Ayşe değil, Ahmet değil, rakam değil, orada parti vardı yazacak. 10 Eylül 1920’de kuruldu diyecek, dört ay sonra önderliği yok edildi diyecek, 29 Ocak 2012’de Ankara’daydılar diyecek... Adımız, Türkiye Komünist Partisi olarak geçecek. Adınız gibi... Budur öznemiz tarihte kurulan cümlelerde...

Ne yazık, ismini cismini paylaşamayanlara, öznesizlere!

Ve bir gün, sorulacak: Suphi! Ethem! İsmail! Kâzım! Şefik! Hakkı! İsimsizler! Koskoca bir parti yanıtlayacak: Burada!

Ve bir gün, şöyle bir ayağımı da altıma alıp, bir kez daha, usulca soracağım. Suphi yoldaş, nasılsın? Yanıtını bilmenin keyfi suratımda...

Gelecek zaman kipi geçmişe evrilmiş bir şarkıyı söyler gibi... Sosyalizm kazanacak!

Asaf Güven Aksel - soL