11 Kasım 2014 Salı

Her saray bu akıbeti tadacaktır

Bu fotoğraf, 1917’de, silahlanmış halk, Çar’ın Kışlık Sarayı’nı basarken çekilmiş. Elbette her saray bu akıbeti bir gün yaşayacak. Denilebilir ki halklar bunu hep denemiş ve çokça başarısız olmuşlardır. Olsun, kaybettiklerinde çok şey değişmez ama kazandıklarında değişen çok olur.

Henüz yeni kurulmuş barikatın önüne rütbeli bir subay geldi. Sokağın dar girişinde yükselen barikatı alıcı gözle süzdü. Az önce yardımcısıyla, kaç top ateşinde yıkılır diye bahse tutuşmuşlardı… Yardımcısı iki, kendisi bir top ateşi kadar ömür biçmişti bu barikata. Yakından görünce canı sıkıldı. Bahsi kaybettiği için değil, bu öyle basitçe yıkılacak bir barikat değildi. Düzenli bir şekilde dizilen fıçıların içinde kum vardı.

Subayın geldiğini gören uzun boylu, sakallı adam barikatın üzerine çıktı. Subay, alaycı bir sesle bağırarak konuşmaya başladı:

“Çok bira içmişsiniz, böbreklerinizde çok mu kum vardı? Fıçıları boşaltıp, içine kum doldurmuş üstüste dizmişsiniz. Siz ayılır mısınız? Yoksa biz biraz gürültü yapıp, ayıltalım mı?”

Uzun boylu adamın arkasında yükselen silahları görünce şöyle bir irkildi.

Onun gözlerindeki korkuyu yakalayan uzun boylu cevap verdi: “Önce siz ateş edin Mösyö burjuvazi.”

Devrimin güzelliği zorlayınca olur
Devrim kitlelerin zor kullanmasıdır, meşruluğunu iktidarların meşru zeminden çıkmasından alır.

Gezi-Haziran ayaklanması büyük halk kitleleri için zihinlerde bir devrimdi. Kitleler ayaklanmayı, isyanı öğrenmeyi sürdürüyor. Kendilerine yasak edilmiş araçları kullanmayı öğreniyorlar.

Dünyadaki en büyük silahlı örgütler burjuvaziye aittir. Tek amaçları vardır, üretim araçlarının mülkiyetini korumak. Yine burjuvazinin elinde olan eğitim sistemi ve basın, yediden yetmiş herkese sürekli aynı şeyi söyler. “Sen, bana karşı zor kullanamazsın“ Kullanan terörist ilan edilir. Barbar, ajan-provokatör, kan tüccarı, ölü sevici, savaş rantçısı ve her türlü kelimeyle karalanır.

Gezi‘de kitleler, ‘Burjuvazinin şiddeti karanfil vererek durdurulabilir mi?’ sorusunu tartışıyordu. Şimdi ‘Kızıl fularlılar’ tartışılıyor. Kitleler tecrübeyle öğrenir. Bu tecrübe ya okuyarak ya da yaşayarak edinilecek. Sanılanın aksine muhalif kesim çok az okuyor. Acılı ve sancılı bir şekilde öğrenmeye devam edeceğiz.

Devrimcilerin zor kullanma hakkına karşı olanlar yalnızca burjuvazi değildir. Küçük burjuvazi de genelde karşıdır. Ancak istisnai bir durum olarak görür bunu. Bu çevre, radikal değildir, düzene özde bir itirazı yoktur. Küçük burjuvazi sayısal olarak belki az görünebilir ama etkisi fazladır, egemen kesimin düşünceleri küçük burjuvazi eliyle halka yayılır. Hele Mahir Çayan’ın deyimiyle bir küçük burjuvalar ülkesi olan ülkemizde daha da etkilidir. Küçük burjuva da bir şeylerin değişmesini ister ama elindekini de kaybetmek istemez. O yüzden şiddete mesafelidir.

Malum, Gezi-Haziran yoksullarla, yoksullaşmaya başlayan küçük burjuvazinin ortak bir hareketiydi. Ancak küçük burjuvalar yoksullaşıp, toplumdaki konumlarını kaybettikçe halkın haklı şiddetine ilgi göstermelerinin otomatikman artacağını beklemek safdillik olur. Hatta tam tersine olaylar büyüdüğünde düzene başkaldırdığı için pişman olup, egemenin dizinin dibine de koşabilir. ‘Kızıl maskeliler MİT’çi’ yalanları, ‘Provokasyona gelmeyelim’ masalları ile kendini güzelce uyutabilir, siz uyandırmaya kalkarsanız kızar ve hatta egemenin şiddetine çağrıcı bile olabilirler. Bu biraz da fuların arkasındakini anlayabilmesi ile ilgili.

Halk hareketi 19 Aralık’ın küllerinden doğdu
19 Aralık 2000 Hapishaneler Katliamı ile gerileyen halk hareketi, devrimcilerin öncülüğünde büyüyen 1 Mayıs Taksim çatışmalarında olgunlaştı ve Gezi’de çok geniş kesimlerle buluştu. Hrant Dink’in cenazesinden Tekel işçilerinin eylemine, Grup Yorum’un konserlerine kadar pek çok olay halkın büyüyen eylemini ortaya koyuyordu. Bu birikim Gezi ile taştı, Berkin’in cenazesi ile, Soma ile, Kobanê ile büyüyerek devam ettiğini gösterdi. Öte yandan bu hareketliliğin bütününü kapsayabilecek, yönlendirebilecek devrimci bir çekirdek halen yok.

Faşizm buna sert tepki verdi ve emperyalizmin uyarısını aldı. Bu uyarılar hala doğrudan ya da dolaylı sürüyor. Emperyalizm, devrimcilerin varlığını sürdürdüğü koşullarda halkın radikalleşmesini, devrimcilere kaymasını istemiyor. Ama tarih verili koşullar içinde yazılır. Bu halk için geçerli olduğu kadar egemenler için de geçerli.

İlk olarak Hasan Ferit Gedik’in cenazesinde açıkça gördük halkın silahlarını. Ağaoğlu’ları gibi AKP müteaahitlerine peşkeş çekilmek istenen Gülsuyu’ndan halkı uzaklaştırma ihalesi uyuşturucu mafyasına verilmişti. Hasan Ferit’i katlettiler, silahla ölenin cenazesi silahla kalktı. “Kızıl maskeliler” tartışması da başlamış oldu. Peşinden Okmeydanı’nda, Soma’ya ve yoldaşları Berkin’e adalet talebiyle ders bırakan Liseli Dev-Genç’lilere saldıran polis, Cemevi bahçesindeki Uğur Kurt’u öldürdü. Basının gündemine oturan Uğur Kurt’un katledilmesi, AKP’nin halkın üzerine kurşunlar yağdırması değil mahalledeki kızıl fularlılardı.

Basın, Gezi ile mücadele ile tanışmış insanların radikalleşmesinin önüne geçmek istiyor. Özellikle Gezi’de öne çıkan yoksullaşan küçük burjuva kesimlere, geleceksiz öğrencilere sesleniyorlar. Onları illegaliteyle, hapislikle, ölümle korkutuyor. İllegalite yorgunu eski solcular da bu koroya katılıyor.

AKP’ye dışarıdan uyarılar gelmeye devam ediyor. Uluslararası Af Örgütü: “Çatışma siyasetine ve sokağa çıktıklarında şiddetle karşılaşacakları fikrine alışık siyasileşmiş yeni bir neslin oluşması oldukça endişe verici ve bu AK Parti iktidarı için çok daha endişe verici olmalı“ diyerek, halkın radikalleşmesinden duyulan korkuyu ifade etti. Elinde karanfille sokağa çıkanın bile şiddet gördüğü, AKP polisinin 15 yaşındaki çocukların kafasını ses bombası ile dağıttığı bu ülkede, Batı’ya rahatsızlık veren bir kaç mahalledeki bir kaç molotof değil elbette. O molotofların örnek olmasından korkuyor.

Örgütsüz kesimin kafası karışık
Bir yerde Che hayranlığını bırakalım en azından Guy Fawkes hayranlığı yayılıyorsa tehlike çanları çalmaya başlar bankalar için. Hikâyenin günümüze uyarlanması olan V For Vandetta‘yı seyretmeyen mi kaldı! Gezi’deki kitlenin büyük kısmı, örgütsüz kısmı pekala farkında ki Gezi’de alanda kalınma kararının ardındaki asıl irade de, kurulan barikatların başında duranlar da dünün flamalıları, bugünün kızıl fularlıları. 15-16 Haziran’da Gezi Parkı’na yapılan büyük saldırıda “Okmeydanı’ndan, Gazi’den geliyorlarmış” diye haberini duyunca coşku veren insanlardan başkası değil o kızıl maskeliler.

Elbette burada “maskeli” arkadaşlarda da eksiklik var. Gezi’de ve sonrasında forumları boş bırakıp, belli başlı mahallelerle sınırladılar kendilerini. Olumlu örnekler var ama hemen herkes bu örgütsüz kitleyi bırakıp, kendi köşesine çekildi.

Faşizm nedir?
Bugün ülkemizde faşizm var. Muhalif kesimin çoğu bu konuda hemfikir. Ancak faşizm nedir. Irkçılık mı, en koyusundan şeriatçılık mı, yoksa ülkenin kimseye hesap vermeden yönetilmesi mi? Bu konuda anlaşamıyoruz.

Ülkemizde kapitalizmin çarklarının dönmesi için egemenler faşizm uyguluyor, başka türlü sistemin devamı mümkün değil. Başka türlü emperyalist şirketlere ülke kaynaklarını yağmalaması mümkün değil. Başka türlü Soma’da elde edilen karları yakalamak mümkün değil. Elbette halkı bu sömürü baskı sistemine boyun eğdirebilmek için, milliyetçilik de, din de sonuna kadar kullanılacaktır. Faşizmin kullanmayacağı ideoloji yoktur.

Biz olayın özüne bakalım. Okmeydanı’nda Aleviyi, Kobanê”de Kürdü, madende işçiyi öldüren el aynı. Eylemlerde artık IŞİD militanını saldırtan da aynı. İnşaat ve banka kredisi ekonomisini sürdüreceğim diye 50 bin El Kaide militanına sınırlarımızı açan da aynı. Faşizm.

Peki bu tablo nasıl değişecek. Seçim dediler, her türlü hileyi, oy satın almayı gördük. Barış uzlaşma politikaları dediler, halkın çektiği acılar arttı. Yalnızca Diyarbakır’da 7 yeni hapishane yapılıyor. Her taraf yeni kalekollarla donatılıyor.

Faşizme karşı eli kitaplı ve eli roketli
Gezi ve sonrasında yapılan kimi eylemlerin içinde toplu kitap okuma da vardı. Bu kimi çevrelerden tepki aldı. Bu yanlış bir tepki. Herkes yüzünü kapatıp, elde molotof çatışacak diye bir şey yok. Eylem biçimlerini karşı karşıya getirip, tartışmayı uzlaşmaz bir boyuta taşımanın bir faydası yok. Bu ülke çok farklı dinamikleri olan bir ülke. Elbette farklı farklı tavırlar eylemler olacak. Farklılıklar elbette tartışılacak ama bunu dışlama boyutuna getirmenin halka faydası yok. Polisin karşısında kitap okuyan da Emniyet Müdürlüğü’ne roket atan Muharrem Karataş da bu tartışmanın dışında değil.

İstanbul Sarıgazi’de, Ankara Tuzluçayır’da görüldüğü gibi halk otobüsü yakma vb. ise sanıldığının aksine ters teper ve milliyetçiliğin yükseldiği ortamda halklara zarar verir. Tarihte de görüldüğü gibi şiddet ancak yerinde, zamanında ve ölçülü kullanıldığında halkın işine yarar. Ulusal veya dini hareketlerde bu ölçüleri aramak boş. Şiddetin yanlış kullanımı kaçınılmaz olarak hep zıttını yaratır ve asıl o zaman bir çıkmaza dönüşür.

Şiddet bu haliyle kesinlikle sınıfsal bir olgu. Basitçe üretim araçlarının kontrolünün üretende olacak mı olmayacak mı, bütün hikaye bunun etrafında dönüyor. Asıl şiddet, günde üç-dört işçinin öldüğü, yılda üç Soma’nın olduğu bir ülkede yaşamaktır. Şiddeti yaratan, körükleyen sistemin bizzat kendisi.

AKP, İç Güvenlik Paketi ile kendisine yönelecek kaçınılmaz şiddetin önüne geçmeye derdinde. Geçmişten de biliyoruz ki bu paketlerle salt şiddet kullanarak başa çıkılamaz. 10 milyon insanın ayaklandığı ama ortada ciddi silahlı bir muhalefetin olmadığı bir anda bu paketin amacı açık. Radikalleşmeye başlayanları ayır, hedef göster ve ez, diğerlerine de susmalarını ve evlerine dönmelerini söyle. Tıpkı Gezi’de olduğu gibi.

Halk adına uygulanan şiddetin bir kaderi de tartışılmak. Bu kısa vadede şiddetin aleyhine gözükebilir ama Mahir‘in dediği gibi uzun vadede her tartışma halkın şiddetini meşrulaştırır. O yüzden eylemleri tartışanları susturmaya çalışmak yersiz. Bir eylem, bir politika tartışılıyorsa bu iyidir. Kızıl fularlıları yalnızlaştırmak isteyenler bu tartışmanın sonunda kaçınılmaz olarak kaybeder.
Berkin Elvan, Recep Tayyip Erdoğan’ın Okmeydanı Okçuluk Tekkesi açılışı ve Okmeydanı kentsel dönüşüm projesi ilanına karşı yapılan eylemde. 29 Mayıs 2013. Gezi’den 3 gün önce.
Foto: Mürsel Çoban.
Kızıl fuların rengi 100 yıldır aynı
Dünyanın en güzel sabahını yaratan Sovyet Devrimi‘nin üzerinden 97 yıl geçti. Silahlı halkın, ellerinde silahlarla Çar’ın Kışlık Sarayı’nı ele geçirmeleri dünyayı sarstı. Elbette her saray bu akıbeti bir gün yaşayacak. Denilebilir ki halklar bunu hep denemiş ve çokça başarısız olmuşlardır. Olsun, kaybettiklerinde çok şey değişmez ama kazandıklarında değişen çok olur. Kitleleri ve silahları Marksist Leninist bir önderlik etrafında birleştirmek her zaman mümkün olmamış. Az sayıdaki zaferi bu yenilgilerden çıkarılan derslere borçluyuz.

Bu kavga yeni başlamadı. Kızıl fularlılar, bizim uzun boylu yoldaşın, Engels‘in yolundan gidiyor. Marx’ın ‘barikat savaşlarının ustası’ dediği, bir başka sıfatı da General olan Friedrich Engels’le Prusya subayı arasında geçen konuşma böyle mi gelişti bilmiyoruz, ama Engels’in ilk ateş hakkını burjuvaziye bıraktığı kesin.

Birlikte girdikleri çatışmada Hüseyin Cevahir’i kaybettikten sonra Mahir Çayan da çok ağır karalanmıştı. ‘Adalılar’ şiirinde şöyle diyordu:

Üzülme aslanım, hatırla bak, ne diyor usta:
“Düşman bize ne kadar çok ok atarsa, biz o kadar doğru yoldayız.”
Varsın bütün oklar üstüne yağsın.
Devrimcilerin gözleri kör kulağı sağır değil.
Biliyorum seni bu oklar yaralıyor.
Bak ne diyor usta:
“Unutma ki devrim şehidi sadece kurşunla olmaz,
Şefkat Kakamço’nun kementleri de şehit eder adamı.”

Onlar bu hakkı çoktan kullandı, aramızdan nicelerini aldılar. Sorun halka anamızın ak sütü gibi ak olan hakkı, halkın kullanmaya ne zaman kalkışacağı. Biliyoruz ki vakti gelmiş ve halkla buluşmuş bir fikrin karşısında hiç bir güç duramaz. Nikaragua devrimi önderi Thomas Borge’nin dediği gibi “Silahsız kitleler ya da kitlesiz silahlar yenilmeye mahkumdur.”

Elbette karalama ve çamur atmalar durmayacak. Ne Marx, ne Lenin, ne de Che bunlardan kurtulabildi. Fuların ardında bir yüz yok. Fikirler ve duygular var. Fuların ardında belki tecrübesiz, belki kaygılı ama birşeyleri göze almış bir yürek var. Bunca hakaretin, karalamanın derdi o yüreği öldürmek.

Süleyman Altunoğlu
siyasol.org

Hiç yorum yok: